Υπάρχουν βιβλία που δεν διαβάζεις απλώς για την πλοκή τους, αλλά για την ατμόσφαιρα που αφήνουν πάνω σου, σαν να έχει κολλήσει πάνω σου η υγρασία ενός ξένου τοπίου. “Ο Θηρευτής του Σούρουπου” με συγγραφέα τον Robbie Arnott, ανήκει ακριβώς σε αυτή την κατηγορία κι αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που αξίζει να το διαβάσεις.
Στις εκδόσεις Ψυχογιός, το βιβλίο αυτό συστήνεται ως ένα μυθιστόρημα που ακουμπά τα όρια ανάμεσα στον μύθο και την πραγματικότητα, το ένστικτο και την ηθική, την επιβίωση και την ενοχή. Η ιστορία τοποθετείται στα παγωμένα υψίπεδα της Τασμανίας, ένα τοπίο που μοιάζει περισσότερο με ψυχολογικό πεδίο μάχης παρά με γεωγραφικό σημείο.
Η ιδέα θα μπορούσε εύκολα να γίνει ένα κλασικό αφήγημα κυνηγιού. Όμως ο Arnott δεν ενδιαφέρεται για την απλή δράση. Τον ενδιαφέρει το τι συμβαίνει μέσα στους ανθρώπους όταν η φύση παύει να είναι σκηνικό και γίνεται δύναμη που δεν ελέγχεται. Η Ντασκ, το ζώο που κυνηγιέται, δεν είναι απλώς απειλή. Είναι σύμβολο. Είναι κάτι που επιστρέφει για να θυμίσει ότι ο έλεγχος που νομίζουμε πως έχουμε πάνω στον κόσμο είναι εύθραυστος.
Στο επίκεντρο της αφήγησης βρίσκονται δύο δίδυμα αδέλφια, η Άιρις και ο Φλόιντ, δύο άνθρωποι δεμένοι μεταξύ τους όχι από ρομαντισμό αλλά από ανάγκη. Με ένα βαρύ οικογενειακό παρελθόν να τους ακολουθεί και με την κοινωνική τους θέση σχεδόν ανύπαρκτη, βλέπουν στο κυνήγι της επικηρυγμένης γάτας μια πιθανότητα διαφυγής. Μια ευκαιρία για χρήμα, ίσως και για λύτρωση. Όμως όσο προχωρούν βαθύτερα στο άγριο τοπίο, τόσο περισσότερο χάνεται η βεβαιότητα για το ποιος κυνηγά ποιον.
Ένα σκοτεινό ταξίδι ανάμεσα στον μύθο, την ενοχή και την επιβίωση
Ο Arnott γράφει με έναν τρόπο σχεδόν που σε υπνοτίζει. Οι περιγραφές του τοπίου δεν λειτουργούν σαν διακοσμητικά στοιχεία, αλλά σαν προέκταση της ψυχολογίας των χαρακτήρων. Το χιόνι, οι πέτρες, τα απομεινάρια μιας γης που μοιάζει αρχαία και εγκαταλελειμμένη, όλα αποκτούν βάρος και παρουσία. Σου δημιουργείται η αίσθηση ότι το ίδιο το τοπίο αναπνέει μαζί με τους ήρωες.
Και εκεί αρχίζει να διαμορφώνεται το πραγματικό διακύβευμα του βιβλίου, δηλαδή πόσο μακριά μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος όταν πιστέψει ότι έχει δικαίωμα να ελέγξει τη φύση, ή ακόμη χειρότερα, να την τιμωρήσει.
Το μυθιστόρημα παίρνει τη δομή της καταδίωξης και την μετατρέπει σε κάτι πιο υπαρξιακό, πιο σκοτεινό και πιο ανθρώπινο. Οι σχέσεις μεταξύ των χαρακτήρων γίνονται εύθραυστες, οι συμμαχίες αλλάζουν, και η εμπιστοσύνη αποδεικνύεται πολυτέλεια σε ένα περιβάλλον όπου όλοι έχουν κάτι να χάσουν.
Αυτό που κάνει τον Θηρευτή του Σούρουπου να ξεχωρίζει δεν είναι η ένταση των γεγονότων, αλλά η σιωπή ανάμεσά τους. Οι στιγμές όπου τίποτα δεν συμβαίνει είναι συχνά πιο φορτισμένες από εκείνες της δράσης. Είναι εκεί που ο αναγνώστης συνειδητοποιεί ότι η πραγματική απειλή δεν βρίσκεται στο δάσος αλλά μέσα στους ίδιους τους ανθρώπους.
Ποιος είναι τελικά ο θηρευτής και ποιος το θήραμα;
Η γραφή του Arnott έχει μια σχεδόν κινηματογραφική καθαρότητα, αλλά ταυτόχρονα παραμένει βαθιά λογοτεχνική. Δεν επιδιώκει εντυπωσιασμό, αλλά ακρίβεια. Και μέσα από αυτή την ακρίβεια, χτίζει ένα σύμπαν όπου η ομορφιά και η βία συνυπάρχουν χωρίς να αλληλοαναιρούνται.
Αξίζει να το διαβάσεις όχι γιατί προσφέρει εύκολες απαντήσεις, αλλά γιατί σε αφήνει με ερωτήματα που δεν κλείνουν όταν τελειώσει η τελευταία σελίδα. Τι σημαίνει πραγματικά να κυνηγάς κάτι; Ποιος είναι τελικά ο θηρευτής και ποιος το θήραμα; Και κυρίως, πόσο καλά γνωρίζεις τον εαυτό σου όταν βρεθείς μακριά από οτιδήποτε σου είναι οικείο;
Featured image: magnific.com/@mindandi
