Ξεκάθαρα ο Ιούνιος είναι από τους μήνες που μας δημιουργούν ένα μικρό εσωτερικό δίλημμα, δεν είναι σαν τον Αύγουστο που τον περιμένουμε χωρίς δεύτερη σκέψη…για τις διακοπές μας!
Πριν ξεκινήσω να γράφω αυτό το editorial, αναρωτιόμουν αν αγαπάμε τον Ιούνιο με τον ίδιο τρόπο σε κάθε ηλικία. Όταν είμαστε παιδιά, είναι ίσως ο πιο πολυαναμενόμενος μήνας του χρόνου. Σημαίνει το τέλος του σχολείου, την αρχή των διακοπών, την αίσθηση ότι ολόκληρο το καλοκαίρι απλώνεται μπροστά μας σαν νέα περιπέτεια.
Λίγα χρόνια αργότερα, όμως, ο Ιούνιος αποκτά μια διαφορετική διάσταση. Συνδέεται με εξετάσεις, αποτελέσματα, άγχος, προθεσμίες και αποφάσεις που μοιάζουν καθοριστικές. Είναι ο μήνας που όλοι θέλουν να βρίσκονται ήδη στην παραλία, αλλά οι υποχρεώσεις τους κρατούν ακόμη πίσω.
Και μετά έρχεται η ενήλικη ζωή. Εκεί όπου ο Ιούνιος μεταμορφώνεται ξανά. Δεν έχουμε πια διαγωνίσματα, αλλά έχουμε deadlines. Δεν περιμένουμε τους βαθμούς των εξετάσεων,(ίσως των παιδιών μας) αλλά τα επόμενα επαγγελματικά βήματα, τις εκκρεμότητες που πρέπει να κλείσουν πριν από τις άδειες, τους λογαριασμούς που συνεχίζουν να έρχονται ανεξάρτητα από το πόσο φωτεινός είναι ο ουρανός.
Κι όμως, υπάρχει κάτι μαγικό σε αυτόν τον μήνα.
Ίσως γιατί είναι η πρώτη φορά μέσα στη χρονιά που το καλοκαίρι παύει να είναι μια ιδέα και γίνεται πραγματικότητα. Ξαφνικά οι μέρες μεγαλώνουν, το φως κρατάει μέχρι αργά και, όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα στο γραφείο ή στο σπίτι, ξέρεις ότι μετά μπορείς να βρεθείς δίπλα στη θάλασσα για μια γρήγορη βουτιά. Ή να συναντήσεις φίλους για ένα ποτό στο κέντρο της πόλης, που αυτή την εποχή γεμίζει τουρίστες, διαφορετικές γλώσσες και μια αίσθηση ανεμελιάς που μοιάζει σχεδόν μεταδοτική.
Πάντα μου έκανε εντύπωση πώς η ίδια Αθήνα αλλάζει πρόσωπο τον Ιούνιο. Και το έζησα την προηγούμενη εβδομάδα, πηγαίνοντας για φαγητό και ποτό με φίλους στο ΚΛΑΚΑΖ, στο κέντρο της πόλης. Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι από τουρίστες, αποκτούν περισσότερη ζωή, τα τραπεζάκια έξω γεμίζουν, οι βραδιές μοιάζουν να ξεκινούν νωρίτερα και να τελειώνουν αργότερα. Ακόμη και οι πιο απαιτητικές ημέρες φαίνονται κάπως πιο υποφερτές όταν ξέρεις ότι σε περιμένει ένα ηλιοβασίλεμα, μια βόλτα .. και καλοί φίλοι, που πλέον -καθώς έχει μεγαλώσει η μέρα- έχουμε περισσότερο χρόνο για να βρεθούμε.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το μυστικό του Ιουνίου. Δεν είναι ένας μήνας ξεκούρασης. Δεν είναι ακόμη οι διακοπές. Είναι, όμως, ο μήνας της “ελπίδας” θα έλεγα πιο “ποιητικά”. Μας υπενθυμίζει ότι, όσο πιεστική κι αν είναι η καθημερινότητα, υπάρχει πάντα κάτι όμορφο λίγο αργότερα. Το απόγευμα ή σε λίγες μέρες.
Και ίσως γι’ αυτό, όσο μεγαλώνω, τον αντιμετωπίζω πιο “φιλικά”. Δεν θα έλεγα ότι είναι εύκολος μήνας ο Ιούνιος. Σε καμία περίπτωση. Απλά, ξέρει να μας χαρίζει μικρές δόσεις καλοκαιριού ακριβώς τη στιγμή που τις χρειαζόμαστε περισσότερο.
Καλό μήνα και καλό καλοκαίρι.
