Καλοκαιρινό απόγευμα Κυριακής κι απόψε η βραδιά σηκώνει μία ταινία που μιλάει στην ψυχή. Με αφορμή τη Γιορτή του Πατέρα σήμερα, απόψε σας προτείνουμε μία ταινία που μας θυμίζει πως ποτέ δεν είναι αργά να χτίσουμε κάτι όμορφο – και δε μιλάμε μόνο για κάτι απτό όπως (καλή ώρα) ένα σπίτι…
Ο George (Kevin Kline) είναι ένας καταξιωμένος μοντελιστής αρχιτεκτονικών μακετών που αρνείται πεισματικά να βαδίσει με την εποχή και τη χρήση υπολογιστή για το σχεδιασμό των κτιρίων που οραματίζεται. Η ζωή του φαίνεται να καταρρέει όταν όχι μόνο απολύεται από την εταιρεία αλλά διαγιγνώσκεται και με καρκίνο τελικού σταδίου. Τότε είναι που παίρνει την απόφαση να κατεδαφίσει το σπίτι που του άφησε ο πατέρας του και να το χτίσει όπως ονειρευόταν. Μάλιστα θα αναγκάσει και τον έφηβο κι αποξενωμένο γιο του, τον Sam (Hayden Christensen), να περάσει το καλοκαίρι δουλεύοντας μαζί του στο σπίτι. Και κάπου ανάμεσα στα σχέδια, τα ξύλα, τα καρφιά και τις κόντρες, ο George θα προσπαθήσει να κερδίσει έστω λίγο από το χαμένο χρόνο…
Το “Life As A House” (2001) έρχεται σε σενάριο του Mark Andrus (“As Good As It Gets” 1997) και σκηνοθεσία του Irwin Winkler (“The Net”, 1995), παραδίδοντας ένα μάθημα ζωής για τη συγχώρεση.
Πώς χτίζεται η αγάπη;
Το “Life As A House” είναι μία έξυπνη και συνάμα συγκινητική αλληγορία του πώς μπορούν να αναδομηθούν οι ανθρώπινες σχέσεις, ειδικά μίας οικογένειας. Αυτή η αλληγορική φύση της ταινίας της δίνει μία απίστευτη δυναμική, ωστόσο στόχος του Winkler δεν είναι να μας μελαγχολήσει. Αντίθετα, πετυχαίνει να ισορροπήσει τη δραματικότητα του αναπόφευκτού με χιούμορ και τρυφερότητα.
Όσο το σπίτι προχωράει τόσο ο George αλλά κι ο Sam κι η πρώην σύζυγός του, η Robin, απελευθερώνονται από τις πίκρες του παρελθόντος. Μια από τις πιο δυνατές (και spoiler-free) στιγμές είναι όταν σιγά σιγά κι άλλοι άνθρωποι ξεκινούν να συνδράμουν σε αυτό το project ζωής. Τότε είναι που συνειδητοποιούμε πως σπίτι δεν είναι απλά τούβλα και ξύλα, αλλά οι άνθρωποι που μαζεύονται γύρω και μέσα του.
Οι ερμηνείες είναι το μεγάλο ατού της ταινίας
Ο Kevin Kline, από τις πιο κωμικές του στιγμές στρέφεται σε ένα δραματικό ρόλο και δίνει ρεσιτάλ, ισορροπώντας ανάμεσα στον κυνισμό του ανθρώπου με το προδιαγεγραμμένο τέλος και στην τρυφερότητα ενός πατέρα που προσπαθεί να νικήσει τον χρόνο. Μαζί του, ο Hayden Christensen (πριν εδραιωθεί ως Anakin Skywalker) αποδίδει την εφηβική οργή με έναν τρόπο που καθηλώνει – ο ρόλος μάλιστα τον έφερε κοντά και στη Χρυσή Σφαίρα Β’ Ανδρικού Ρόλου – με τη χημεία ανάμεσα σε πατέρα και γιο να είναι αδιαμφισβήτητη. Κι έπειτα έχουμε και την Kristin Scott Thomas στο ρόλο της Robin σε ρόλο αρχικά διαιτητή και μετά της μητέρας και πρώην συζύγου που παρακολουθεί τη μεταμόρφωση του γιου της και του πατέρα του λίγο πριν το τέλος…
Με λίγα λόγια; Φτιάχνουμε pop corn, έχουμε κοντά μας κι ένα πακέτο χαρτομάντιλα για να απολαύσουμε μια ταινία που μας θυμίζει ότι, όσο βαθιά κι αν είναι τα τραύματα, πάντα υπάρχει χώρος για μια νέα αρχή.
Πρωταγωνιστούν: Kevin Kline, Hayden Christensen, Kristin Scott Thomas, Jena Malone, Mary Steenburgen, Scott Bakula, Jamey Sheridan, Ian Somerhalder κ.α.
Photo credits: IMDb
