«Να βρεθούμε κάποια στιγμή». Πόσες φορές το λέμε μέσα στην εβδομάδα; Για έναν καφέ, ένα δείπνο στο σπίτι, μια βραδιά σινεμά. Το εννοούμε, αλλά μετά ανοίγουμε το ημερολόγιο, βλέπουμε τις υποχρεώσεις και αφήνουμε εκείνη τη συνάντηση για λίγο αργότερα. Όταν θα έχουμε περισσότερο χρόνο. Όταν θα είμαστε λιγότερο κουρασμένοι. Και πότε γίνεται αυτό; Σχεδόν ποτέ… Αν σκεφτείς ότι έχω να δω τις φίλες μου, εκτός δουλειάς, από τον Σεπτέμβριο!
Κάπως έτσι φτάνουμε στον Νοέμβριο. Με τις μέρες να μικραίνουν, τα πρώτα χριστουγεννιάτικα reels να εμφανίζονται στο κινητό, τις βιτρίνες να στολίζονται και την εύκολη σκέψη ότι σε λίγο έρχονται οι γιορτές και θα αλλάξει η διάθεσή μας. Μέχρι τότε, όμως, υπάρχουν τόσα βράδια, τόσα Σαββατοκύριακα, τόσες ευκαιρίες να περάσουμε όμορφα.
Απλά αυτό το μήνα να μην τις χάσουμε…
Από το «να βρεθούμε» στο «την Παρασκευή μπορείς;»
Γίνεται αυτές τις μέρες να λέω λιγότερο το «να κανονίσουμε» και περισσότερο το «την Παρασκευή μπορείς;». Να τηλεφωνώ όταν σκέφτομαι κάποιον. Τόσο καιρό θέλω να προσκαλέσω φίλους στο σπίτι, ακόμη κι αν το φαγητό είναι μια μακαρονάδα και η μέρα δεν μου αφήνει περιθώρια για ιδιαίτερες προετοιμασίες. Να προτείνω μια έξοδο και να βρίσκω χρόνο για εκείνα που συνήθως μένουν τελευταία.
Στη δουλειά οργανώνουμε, αποφασίζουμε, βρίσκουμε λύσεις καθημερινά. Αξίζει λίγη από αυτή τη δημιουργικότητα και στις ώρες που είναι δικές μας. Να δοκιμάσουμε μια συνταγή (πόσες και πόσες έχω αποθηκεύσει στο κινητό μου), να διαλέξουμε μια καλή ταινία με τον γιο μου και να καθίσουμε να τη δούμε μαζί, με τα κινητά στην άκρη. Να καταφέρω να τελειώσω επιτέλους το βιβλίο που ξεκίνησα στο τελευταίο ταξίδι!
Φυσικά, θα υπάρχουν και οι δύσκολες μέρες. Εκείνες που θα ακυρώσουμε κάτι, που θα χρειαστούμε ησυχία, που θα μας πάρει ο ύπνος στις πρώτες σελίδες. Ας χωρέσουν κι αυτές στον μήνα μας, χωρίς ενοχές. Δεν χρειάζεται κάθε βράδυ να γίνεται αξιομνημόνευτο για να νιώθουμε ότι ζούμε καλά.
Να έχουμε κάτι όμορφο να περιμένουμε
Η αισιοδοξία, πάντως, βρίσκει έδαφος όταν έχουμε κάτι να περιμένουμε που το έχουμε φροντίσει εμείς. Μια συνάντηση την Πέμπτη. Μια βόλτα την Κυριακή. Θέλω να έχω ένα σπίτι με ανθρώπους που γελούν γύρω από το τραπέζι και να αργούν να σηκωθούν, γιατί θα περνάμε πραγματικά καλά, και δεν θα βιαζόμαστε να επιστρέψουμε στη ρουτίνα μας.
Τα Χριστούγεννα θα έρθουν, με όλη την προσμονή που τα συνοδεύει. Προς το παρόν, έχουμε έναν ολόκληρο Νοέμβριο μπροστά μας. Κι εγώ λέω να κάνω εκείνο το τηλεφώνημα σήμερα και να καλέσω κόσμο για το επόμενο σαββατοκύριακο…
Τα φιλιά μου,
