Λίγο μετά τα μέσα του μήνα, γίνομαι φέτος 50. Είναι η προσωπική μου Πρωτοχρονιά. Θα είναι η αρχή για το δεύτερο μεγάλο κεφάλαιο της ζωής μου.
Ο τελευταίος χρόνος δεν ήταν απλώς μια διαδρομή γεγονότων. Ήταν μια εσωτερική ανακατασκευή. Μια διαδικασία απογύμνωσης από συνήθειες που με βάραιναν, από ανθρώπους που με αποστράγγιζαν, από σκέψεις που με περιόριζαν. Έμαθα να ακούω περισσότερο και να αντιδρώ λιγότερο. Να μην απαντώ σε κάθε πρόκληση και να μην εξηγώ τον εαυτό μου εκεί που δεν υπάρχει πρόθεση κατανόησης. Να μην επενδύω ενέργεια σε ανθρώπους και καταστάσεις που δεν αξίζουν τη φθορά μου.
Η αυτοαξιολόγηση δεν είναι εύκολη υπόθεση. Είναι ερωτήσεις στον εαυτό σου που δεν έχουν πάντα κολακευτικές απαντήσεις. Πού και σε ποιόν σπατάλησα χρόνο; Πού ξεπέρασα τα όριά μου; Αυτές οι ερωτήσεις δεν γίνονται για να μας τιμωρήσουν. Προσωπικά, με ταρακουνούν και με ξυπνούν από τον εκάστοτε λήθαργο ή μου ανοίγουν τα μάτια εκεί που εθελοτυφλώ, δικαιολογώντας καταστάσεις.
Μήπως τελικά τα γενέθλια είναι ο πιο ειλικρινής καθρέφτης; Δεν έχουν τον θόρυβο των συλλογικών αποφάσεων του Ιανουαρίου. Δεν κουβαλούν την πίεση των «νέων ξεκινημάτων». Είναι προσωπικά. Είναι μια υπόσχεση που δίνεις μόνο σε εσένα.
Κάθε χρόνο έβαζα στόχους. Επαγγελματικούς, οικονομικούς, κοινωνικούς. Να πετύχω περισσότερα. Να αποδείξω πράγματα. Να με αλλάξω, να με βελτιώσω. Αυτά που ήθελα τα πέτυχα. Άλλωστε όταν έγινα 29, 39 και 49 ήταν οι χρονιές που έκανα τις μεγάλες αλλαγές στη ζωή μου.
Πλέον, για πρώτη φορά, ο στόχος μου δεν έχει να κάνει με επίδοση.
Φέτος έχω έναν και μοναδικό στόχο: την ψυχική μου ηρεμία.
Όχι ως αφηρημένη έννοια, αλλά ως καθημερινή πρακτική. Ψυχική ηρεμία σημαίνει να κοιμάμαι καλά και να ξυπνώ με δύναμη και καλή διάθεση. Να μπορώ να πω «όχι» χωρίς ενοχές. Κυρίως, να απομακρύνομαι από τη μισαλλοδοξία χωρίς να προσπαθώ να τη διορθώσω. Να μην συμμετέχω σε τοξικές συζητήσεις, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι θα χαρακτηριστώ snob κι απόμακρη. Να προστατεύω τον χρόνο μου που είναι πολύτιμος.
Σημαίνει επίσης να κάνω πράγματα-για μένα- που με ευχαριστούν πραγματικά. Όχι αυτά που «πρέπει». Όχι αυτά που εντυπωσιάζουν. Όχι αυτά που εξασφαλίζουν αποδοχή. Μικρές, απλές χαρές. Βόλτες με τον γιο μου και τους σκύλους μου. Ένα τραπέζι με ανθρώπους που με αγαπούν γι’ αυτό που είμαι κι όχι γι΄αυτό που μπορούν να κερδίσουν από μένα. (Ναι, είμαι κελεπούρι ως «φίλη»!) Μια συζήτηση που δεν είναι ανταγωνισμός. Στιγμές που δεν χρειάζονται ψυχική εξάντληση.
Μεγαλώνοντας συνειδητοποιώ ότι η γενναιοδωρία δεν είναι οικονομικός όρος. Είναι τρόπος ζωής, είναι η απουσία «τσιγκουνιάς» στο συναίσθημα, στην κατανόηση. Είναι η μεγαλοψυχία να δώσεις χώρο, να συγχωρήσεις, να μην κρατάς λογαριασμό. Και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο μάθημα: να επιλέγεις ανθρώπους που είναι γεμάτοι από τη ζωή. Που δεν φοβούνται να προσφέρουν. Που δεν βλέπουν τις σχέσεις ως συναλλαγή. Και είναι «αρχοντάνθρωποι», όπως έλεγε η γιαγιά μου.
Ναι, υγεία πάνω απ ‘όλα
Και πάνω απ’ όλα, το τελευταίο διάστημα, η ζωή μου υπενθύμισε και πάλι ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από την υγεία. Όλα τα υπόλοιπα — φιλοδοξίες, σχέδια, επιτυχίες — μικραίνουν μπροστά σε αυτή τη μία λέξη. Όταν οι άνθρωποί σου είναι καλά, όταν μπορείς να τους αγκαλιάσεις, όταν μπορείς να γελάς μαζί τους χωρίς σκιά, τότε η ζωή έχει ήδη προσφέρει το μεγαλύτερο δώρο.
Δεν θέλω «θορύβους» στη ζωή μου. Δεν θέλω ένταση για να νιώθω ζωντανή. σταθερότητα. Θέλω καθαρότητα ψυχής και πνεύματος. Προτιμώ σχέσεις χωρίς δεύτερες σκέψεις. Θέλω να περνάμε όμορφα χωρίς τοξικότητα, χωρίς ανταγωνισμό που μεταμφιέζεται σε ενδιαφέρον.
Ίσως τελικά η ωριμότητα να είναι το να γίνεσαι πιο επιλεκτικός. Να μειώνεις τον θόρυβο για να ακούς τον εαυτό σου. Να μη φοβάσαι τη σιωπή.
Ο Μάρτιος, λοιπόν, είναι ο μήνας μου. Όχι γιατί αλλάζει ο κόσμος γύρω μου, αλλά γιατί επιλέγω το «εγώ» μου. Να κρατήσω ό,τι με εξελίσσει. Να επενδύσω στην ηρεμία μου με την ίδια σοβαρότητα που κάποτε επένδυα στις σχέσεις μου με τους άλλους.
Να ζω με περισσότερη ουσία. Με ανθρώπους υγιείς δίπλα μου, με στιγμές που απολαμβάνω, με επιλογές που με τιμούν.
Και, ίσως για πρώτη φορά, αυτό να είναι αρκετό.
Τα φιλιά μου,
