Πόσες φορές, ενώ κάποιος μας μιλάει, εμείς έχουμε ήδη αρχίσει να σκεφτόμαστε τι θα του απαντήσουμε; Ή περιμένουμε απλώς μια μικρή παύση για να πούμε τη δική μας ιστορία, να δώσουμε μια συμβουλή ή να εξηγήσουμε τη δική μας πλευρά;
Το να ακούμε πραγματικά είναι πολύ διαφορετικό από το να περιμένουμε τη σειρά μας για να μιλήσουμε. Και ίσως είναι μία από τις πιο υποτιμημένες δεξιότητες στις ανθρώπινες σχέσεις. Η ουσιαστική ακρόαση απαιτεί παρουσία, περιέργεια και την πρόθεση να καταλάβουμε τον άλλον, χωρίς να βιαζόμαστε να τον κρίνουμε ή να του προσφέρουμε λύσεις. Όταν το καταφέρνουμε, αλλάζει όχι μόνο η συζήτηση, αλλά συχνά και η ίδια η σχέση.
Ακούω σημαίνει ότι είμαι πραγματικά παρούσα
Όταν απέναντί μας βρίσκεται ένας άνθρωπος που μας ενδιαφέρει, το σημαντικότερο που μπορούμε να του προσφέρουμε εκείνη τη στιγμή είναι η προσοχή μας. Αφήνουμε για λίγο στην άκρη το κινητό, τις σκέψεις μας και την ανάγκη να απαντήσουμε αμέσως. Παρατηρούμε όχι μόνο τις λέξεις, αλλά και τον τόνο της φωνής, τις παύσεις, ακόμη και όσα ίσως δυσκολεύεται να εκφράσει. Κυρίως, δεν προσπαθούμε να μεταφέρουμε αμέσως τη συζήτηση στον εαυτό μας. Το «κι εγώ έχω περάσει κάτι παρόμοιο» μπορεί να λέγεται με τις καλύτερες προθέσεις, αλλά κάποιες φορές στερεί από τον άλλον τον χώρο που χρειάζεται.
Μην προσπαθείς πάντα να συμπληρώσεις τη σιωπή
Η σιωπή μέσα σε μια συζήτηση μπορεί να μας δημιουργεί αμηχανία. Έτσι βιαζόμαστε να τη γεμίσουμε με μια ερώτηση, μια συμβουλή ή τη δική μας άποψη. Κι όμως, λίγα δευτερόλεπτα σιωπής μπορεί να επιτρέψουν στον συνομιλητή μας να οργανώσει τη σκέψη του και να πει τελικά αυτό που πραγματικά ήθελε να εκφράσει.
Η ενεργητική ακρόαση δεν σημαίνει ότι παραμένουμε παθητικοί. Μπορούμε να κάνουμε ερωτήσεις, να ζητήσουμε διευκρινίσεις ή ακόμη και να επαναδιατυπώσουμε αυτό που ακούσαμε: «Αν σε καταλαβαίνω σωστά, αυτό που σε ενόχλησε περισσότερο ήταν…». Έτσι δείχνουμε ότι δεν ακούσαμε απλώς τις λέξεις — προσπαθήσαμε να καταλάβουμε το συναίσθημα πίσω από αυτές.
Η υπομονή είναι μέρος της ενσυναίσθησης
Μία από τις συχνότερες παγίδες μιας συζήτησης είναι η διακοπή. Πιστεύουμε ότι έχουμε ήδη καταλάβει τι πρόκειται να πει ο άλλος και σπεύδουμε να απαντήσουμε πριν ολοκληρώσει. Άλλες φορές ακούμε με στόχο να συμβουλεύσουμε. Όμως δεν χρειάζονται όλες οι συζητήσεις μια λύση. Μερικές φορές ο άνθρωπος απέναντί μας θέλει απλώς να νιώσει ότι κάποιος τον άκουσε.
Μια απλή ερώτηση μπορεί να αλλάξει εντελώς τη δυναμική: «Θέλεις τη γνώμη μου ή θέλεις απλώς να σε ακούσω;»
Ίσως εκεί βρίσκεται και η ουσία της καλής επικοινωνίας. Δεν χρειάζεται πάντα να έχουμε την πιο έξυπνη απάντηση, την καλύτερη συμβουλή ή την κατάλληλη ιστορία να μοιραστούμε. Χρειάζεται να μπορούμε, έστω για λίγο, να κάνουμε χώρο για τον άλλον.
Featured image: unsplash.com/@wildlittlethingsphoto
