Πριν λίγες μέρες, μια υπενθύμιση στο Facebook με γύρισε πίσω επτά χρόνια, σε ένα ταξίδι στο Dubai. Εκεί δοκίμασα για πρώτη φορά sandboard. Το θυμάμαι γιατί ήταν κάτι που δεν θα έκανα εύκολα από μόνη μου.
Και είμαι σχεδόν σίγουρη ότι δεν θα το είχα δοκιμάσει, αν δεν το είχε ήδη κάνει ο γιος μου, ο Παύλος… Kαι αν δεν με είχε παροτρύνει, με το γνωστό του motto “Έλα να το κάνεις, μπορείς κι εσύ“, που το βροντοφωνάζει πλέον στους συναθλητές του στους αγώνες στίβου.
Αυτό είναι ίσως ένα από τα πιο ουσιαστικά πράγματα που αλλάζουν όταν γίνεσαι μαμά: δεν λειτουργείς πια μόνο για τον εαυτό σου.
Η μητρότητα αλλάζει το κίνητρο
Από τη στιγμή που γίνεσαι γονιός, αλλάζει το «γιατί» πίσω από πολλές επιλογές.
Πολλές φορές προσπαθώ να κάνω περισσότερα πράγματα ή να ξεπεράσω τον εαυτό μου. Όχι μόνο γιατί το θέλω, αλλά γιατί θέλω να δείξω στον γιο μου ότι μπορώ. Ότι δοκιμάζω. Ότι δεν φοβάμαι (τουλάχιστον) την προσπάθεια.
Ακόμα και πιο προσωπικοί στόχοι, όπως το να χάσω κιλά ή να φροντίσω περισσότερο τον εαυτό μου, δεν είναι αποκλειστικά προσωπικοί. Είναι ο τρόπος μου να του δείχνω — χωρίς λόγια — ότι κάπως προσπαθώ. Μια προσπάθεια να δείξω ότι μπορείς να βάζεις στόχους και να τους πετυχαίνεις, σε κάθε ηλικία.
Στα 50, το ζητούμενο δεν είναι μόνο να είσαι καλά. Είναι να δείχνεις ότι συνεχίζεις να εξελίσσεσαι, και με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τα καταφέρνεις.
Οι προτεραιότητες αλλάζουν στην πράξη
Σήμερα, οι επιλογές μου είναι διαφορετικές. Πριν από 20 χρόνια, οι περισσότεροι από εμάς ήμασταν “εγώ κι ο εαυτός μου”. Πλέον, θα προτιμήσω να οργανώσω ένα ταξίδι με τον Παύλο, παρά κάτι που αφορά μόνο εμένα. Το Σάββατο βράδυ που έχει πάρτυ, για να είμαι σίγουρη για την ασφάλεια του, θα προσαρμόσω το πρόγραμμά μου για να τον πάω και να τον φέρω, από το χαλαρώσω ή να βγω “να πιω τα ποτά μου”. Όχι από υποχρέωση, αλλά γιατί εκεί βρίσκω μεγαλύτερη αξία. Είναι θέμα προτεραιοτήτων, ως μαμά! Ταυτόχρονα, καθώς μεγαλώνει, είναι ξεκάθαρο ότι έχει τη δική του ζωή. Τις δικές του ανησυχίες, στόχους και ρυθμό.
Ο δικός μου ρόλος μετατοπίζεται: από το να καθοδηγώ, στο να στηρίζω. Και αυτό απαιτεί μια διαφορετική ισορροπία.
Η μητρότητα ως διαρκής πρόκληση
Η μητρότητα δεν είναι στατική κατάσταση. “Εγινα μαμά κι αυτό ήταν”. Όχι, είναι μια συνεχής διαδικασία προσαρμογής, αναζήτησης κι εξέλιξης.
Είτε έχεις γεννήσει, είτε έχεις υιοθετήσει, είτε έχεις αναλάβει τον ρόλο της φροντίδας ενός παιδιού, το ζητούμενο είναι το ίδιο: να είσαι παρούσα, να εξελίσσεσαι και να λειτουργείς ως πρότυπο.Κι αυτή είναι καθημερινά η μεγαλύτερη πρόκληση!
Δεν είναι εύκολο., περισσότερο δύσκολο, θα έλεγα. Είναι, όμως ουσιαστικό. Είναι αυτό που είπε χθες η Ρενέ και η Ευφροσύνη: “Είναι έρωτας, είναι μαγεία…το να είσαι μαμά!“
Και ίσως το πιο ενδιαφέρον είναι ότι, μέσα από αυτή τη διαδικασία, δεν μεγαλώνει μόνο το παιδί. Μεγαλώνεις κι εσύ, αλλά παραμένεις “νέα” στην ψυχή!
Στον Παύλο, που συνεχίζει να μου θυμίζει ότι τα όρια είναι συχνά θέμα απόφασης.
Και σε όλες τις γυναίκες που επαναπροσδιορίζουν τον εαυτό τους μέσα από τη μητρότητα.
