Δεν ξέρω για εσάς, αλλά κάθε Σεπτέμβριος μου δίνει την αίσθηση ότι κρατά περισσότερο από έναν μήνα. Ξεκίνησε με ζεστές μέρες και μπόλικες αναμνήσεις από το καλοκαίρι (που προσωπικά δεν ήθελα να τελειώσει) και τώρα είμαστε στη φάση που κατεβάζουμε σιγά-σιγά τα χειμωνιάτικα, γιατί δεν ξέρουμε τι καιρό θα κάνει την επομένη…
Ο Σεπτέμβριος, για πολλούς, έχει κάτι από δεύτερη Πρωτοχρονιά. Είναι γεμάτος ξεκινήματα, αποφάσεις και υποσχέσεις ότι «από φέτος θα είμαι πιο οργανωμένη και θα χάσω άμεσα τα κιλά του καλοκαιριού κλπ». Και πράγματι είμαστε. Για περίπου μία εβδομάδα, μέχρι να κουραστούμε από τις επιπλέον υποχρεώσεις που βάζουμε στο κεφάλι μας. Παράλληλα, επιστρέφουν οι λογαριασμοί, τα δίδακτρα, οι δραστηριότητες, οι ανανεώσεις, τα μικρά και μεγάλα έξοδα. Εκεί που τον Αύγουστο προβληματιζόμασταν για το αν θα παραγγείλουμε ακόμη ένα κοκτέιλ, τον Σεπτέμβριο αναρωτιόμαστε πώς γίνεται να έχουν συγκεντρωθεί τόσα πολλά “πρέπει” σε μόλις τριάντα ημέρες. Ούφ, ήδη κουράστηκα με την καταμέτρηση.
Και σήμερα μπήκε ο Οκτώβριος…
Ένας μήνας μεταβατικός, με τα καλοκαιρινά ρούχα να μην έχουν μπει ακόμη εντελώς στην ντουλάπα και τα πρώτα σακάκια να έχουν κάνει την εμφάνισή τους. Δεν ξέρεις τι να βάλεις! Τα πρωινά έχουν εκείνη τη μικρή ψύχρα που μας κάνει να αναζητούμε μια ζακέτα, ενώ το μεσημέρι τη μεταφέρουμε εκνευρισμένες στο χέρι. Ούτε καλοκαίρι ούτε χειμώνας. Κάπου ανάμεσα. Κι αυτή είναι η “γοητεία” αυτού του μήνα.
Γιατί κι εμείς κάπου ανάμεσα βρισκόμαστε.
Έχουμε πλέον επιστρέψει στη ρουτίνα μας, έχουμε αποδεχτεί το πρωινό ξυπνητήρι και, με λίγη καλή θέληση, θυμόμαστε ξανά ποια ημέρα έχουμε τι. Οι πρώτες δυσκολίες της προσαρμογής πέρασαν κι έχουμε κάπως συνηθίσει αυτή τη νέα ρουτίνα. Κάποια πράγματα έχουν βρει τους ρυθμούς τους κι έχουν μπει σε τάξη…
Ο Οκτώβριος έχει και τις γιορτές του, τις οικογενειακές συγκεντρώσεις, τις εξόδους που αρχίζουν να αποκτούν ξανά φθινοπωρινό χαρακτήρα. Έχει, φυσικά, και την 28η Οκτωβρίου, το πρώτο μικρό break της σεζόν που, με την κατάλληλη άδεια και λίγη δημιουργικότητα, μπορεί να μετατραπεί σε ένα ωραιότατο τριήμερο. Και, μεταξύ μας, όλο και κάτι έχουμε ήδη αρχίσει να κανονίζουμε. Έστω κι αν προς το παρόν το σχέδιο περιορίζεται στη φράση “«”να φύγουμε κάπου“»” ή “να κοιμηθώ λίγο παραπάνω“…
Και ύστερα, σχεδόν χωρίς να το καταλάβουμε, αρχίζουμε να σκεφτόμαστε τα Χριστούγεννα. Όχι ακόμη σοβαρά, φυσικά. Απλώς ρίχνουμε μια ματιά στις ημερομηνίες, συζητάμε πιθανούς προορισμούς και υπολογίζουμε πόσες Παρασκευές απομένουν. Ήδη στο Instagram από αρχές Σεπτέμβριο, κάποιοι χειμερινοί προορισμοί, μετρούσαν πόσα Σαββατοκύριακα είναι μέχρι τα Χριστούγεννα. Ναι, μας βάζουν στη διαδικασία να έχουμε κάτι όμορφο να περιμένουμε.
Θέλω να νιώθω ότι δεν χρειάζεται να τα λύσουμε όλα τώρα. Ότι μπορούμε να οργανώνουμε λίγο καλύτερα τη ζωή μας, χωρίς να αισθανόμαστε συνέχεια ότι κάτι έχουμε ξεχάσει ή ότι κάπου πρέπει να τρέξουμε. Να βρούμε χρόνο για ένα ήσυχο βράδυ στο σπίτι, μια βόλτα στον ήλιο, ένα φαγητό με ανθρώπους που αγαπάμε ή ακόμη και μία ολόκληρη Κυριακή χωρίς πρόγραμμα.
Με τον Σεπτέμβριο να μας βάζει ξανά σε σειρά. , ο Οκτώβριος μπορεί να μας βοηθήσει να βρούμε έναν ρυθμό λίγο πιο “δικό” μας, πιο αυθεντικό.
Καλό μήνα, λοιπόν. Με λιγότερη πίεση, περισσότερη αισιοδοξία και, γιατί όχι, με ένα μικρό ταξίδι ήδη στο πίσω μέρος του μυαλού μας. Εγώ, πάντως, αρχίζω να κάνω manifest για το επόμενο ταξίδι. Τώρα το πού θα είναι αυτό, ούτε εγώ δεν ξέρω…
Τα φιλιά μου,
