Πολλοί αναρωτιόντουσαν γιατί τα τελευταία χρόνια προτιμούσα τη Νάξο, και συγκεκριμένα τον Αγιο Προκόπη για διακοπές με τον γιο μου. Κι όμως εκεί “έβρισκα τον εαυτό μου”, την ηρεμία μου. Λάτρευα να σηκώνομαι το πρωί και να είμαι από τους πρώτους στην παραλία, να παίρνω το πρωινό μου και να διαβάζω τα βιβλία μου. Αυτό χρειαζόμουν… να είμαι με τον πιο αγαπημένο μου άνθρωπο στον κόσμο, μεταξύ αγνώστων και να απολαμβάνουμε τα μπάνια μας.
Δεν ένιωθα ότι έπρεπε να αποδείξω κάτι, να προλάβω κάτι ή να βρίσκομαι συνέχεια κάπου αλλού. Αυτό ήταν οι ιδανικές διακοπές για μένα.
Υπάρχει ένας λόγος που περιμένουμε τον Ιούλιο σαν μικρά παιδιά. Δεν είναι μόνο η θάλασσα. Ούτε τα κοκτέιλ δίπλα στο κύμα ή το πρώτο ηλιοβασίλεμα που θα ανεβάσουμε στο Instagram. Είναι η ιδέα ότι, έστω για λίγες μέρες, θα σταματήσουμε να τρέχουμε.
Μετά από μήνες γεμάτους γράψιμο, υποχρεώσεις ως μαμά, events, λογαριασμούς και μια καθημερινότητα που μοιάζει να απαιτεί συνεχώς περισσότερα από εμάς… Έρχεται εκείνη η στιγμή που νιώθουμε πως δικαιούμαστε ένα μεγάλο «pause».
Κι όμως… κάπου εκεί αρχίζουν τα δύσκολα.
Διακοπές ή δοκιμασία αντοχών;
Γιατί οι διακοπές, όσο ονειρεμένες κι αν ακούγονται, είναι ίσως η μεγαλύτερη δοκιμασία για τις σχέσεις μας. Δεν είναι τυχαίο που κάθε καλοκαίρι ακούμε για φιλίες που δοκιμάστηκαν, ζευγάρια που γύρισαν χωριστά ή ανθρώπους που ανακάλυψαν ότι τελικά δεν αντέχουν να περνούν 24 ώρες το εικοσιτετράωρο μαζί.
Στην καθημερινότητα δεν προλαβαίνουμε καν να τσακωθούμε. Ο ένας φεύγει για τη δουλειά, ο άλλος έχει τις υποχρεώσεις του, υπάρχουν οι φίλοι, τα παιδιά, οι έξοδοι. Στις διακοπές όμως είμαστε μαζί από το πρωί μέχρι το βράδυ. Και τότε αρχίζουν να φαίνονται όλα. Εκεί φαίνεται ο πραγματικός χαρακτήρας του καθενός.
Ίσως λοιπόν, πριν κλείσουμε εισιτήρια και ξενοδοχεία, αξίζει να κάνουμε μια διαφορετική ερώτηση.
Τι διακοπές έχουμε πραγματικά ανάγκη;
Θέλουμε να πάμε εκεί όπου θα συναντήσουμε όλο τον κόσμο; Να γεμίσουμε το κινητό μας με φωτογραφίες και stories; Να ξενυχτάμε μέχρι το πρωί, όπως κάναμε στα είκοσί μας, ακόμη κι αν πλέον χρειαζόμαστε δύο ημέρες για να συνέλθουμε;
Ή μήπως αυτό που μας λείπει περισσότερο είναι ένα πρωινό χωρίς ξυπνητήρι, ένα βιβλίο που περιμένει μήνες στο κομοδίνο, μια κουβέντα χωρίς να κοιτάζουμε συνεχώς το ρολόι ή απλώς η πολυτέλεια να μην κάνουμε… απολύτως τίποτα;
Μεγαλώνοντας, συνειδητοποιούμε ότι οι ιδανικές διακοπές δεν είναι ίδιες για όλους. Και ούτε χρειάζεται να είναι.
Άλλοι γεμίζουν ενέργεια μέσα στη φασαρία. Άλλοι τη βρίσκουν στην απόλυτη ησυχία. Κάποιοι θέλουν να γνωρίσουν καινούριους ανθρώπους. Κάποιοι άλλοι αρκούνται στους δικούς τους. Κάποιοι ψάχνουν την περιπέτεια, ενώ κάποιοι αναζητούν μόνο λίγες μέρες χωρίς πρόγραμμα.
Το σημαντικό δεν είναι να επιλέξουμε τον πιο δημοφιλή προορισμό του καλοκαιριού….
Είναι να επιλέξουμε εκείνον που ταιριάζει στη ζωή που έχουμε σήμερα και όχι σε εκείνη που είχαμε πριν από δέκα ή είκοσι χρόνια.
Και ίσως ακόμη πιο σημαντικό είναι να επιλέξουμε τους ανθρώπους με τους οποίους θέλουμε πραγματικά να μοιραστούμε αυτές τις μέρες. Εκείνους με τους οποίους μπορούμε να συνυπάρξουμε ακόμη κι όταν δεν μιλάμε. Που δεν χρειάζεται να συμφωνούμε σε όλα για να περάσουμε όμορφα. Που δεν μας αγχώνουν, δεν μας πιέζουν και δεν μας κάνουν να γυρίζουμε από τις διακοπές πιο κουρασμένοι απ’ ό,τι φύγαμε.
Γιατί, τελικά, οι πιο όμορφες αναμνήσεις δεν δημιουργούνται από τον προορισμό, αλλά από την αίσθηση που μας αφήνει, και πόσο αναζητούμε την επιστροφή μας πάλι εκεί…
Ο Ιούλιος δεν σημαίνει μόνο ότι πλησιάζουν οι διακοπές μας.. Είναι μια μικρή υπενθύμιση ότι, κάποιες φορές, ο καλύτερος τρόπος να φροντίσουμε τον εαυτό μας είναι να του επιτρέψουμε να ξεκουραστεί. Να γελάσει. Να βαρεθεί. Να κοιτάξει τη θάλασσα χωρίς να σκέφτεται το επόμενο email … ή άρθρο!
Και για φέτος αυτό σκοπεύω να κάνω, να ξεκουραστώ! Οπότε αν δείτε ότι μειώνονται τα άρθρα για το επόμενο δίμηνο, μην ανησυχήσετε! Απλά μειώνουμε τους ρυθμούς…
Καλό μήνα και…. Rendez-vous στο επόμενο editorial! ☀️
